WA-Korpus Webportal

1.1 Klasik Tiplerin Yeniden Adlandırılması (1a–1c)

Yapısal disosiyasyonun yerleşik teorisi (van der Hart, Nijenhuis, Steele) üç aşama ayırır: birincil, ikincil ve üçüncül yapısal disosiyasyon. Bu tarihsel adlandırmalar WA Korpusunda tutarlı biçimde Tip 1a, Tip 1b ve Tip 1c olarak yeniden adlandırılmıştır.

Bu yeniden adlandırma bilinçlidir. Klasik tiplerin "Tip 1" şemsiye terimi altında bir aile olarak özetlendiği tek tip bir terminoloji yaratır – yeni "Tip 2"ye paralel olarak. Bu yeniden adlandırma olmasaydı, genişleme şöyle okunurdu: "birincil, ikincil, üçüncül ve Tip 2" – ne tutarlı ne de bağlanabilir olan sıra sayıları ile bir tip kısaltmasının karışımı. Yeniden adlandırma, bu nedenle, orijinaline karşı bir terminolojik uyumlaştırmadır, içeriksel bir sapma değil.

Tip 2α daha tutumlu temel modeldir. Travmatik materyalin birincil bilinçte kaldığını, ancak orada bloke olduğunu varsayar. Bağımsız bir duygusal kişilik parçası (EP) yoktur – yalnızca biri diğerini bastıran iki bilinç akımı vardır.

Yenifer/Yenny vakasında belgelenen tüm fenomenler bu modelle temsil edilebilir, ek, gözlemlenemeyen bir varlık varsaymaya gerek kalmadan. Ancak WAA-015'teki retrospektif matris, 2α'nın en zarif açıklamayı yalnızca bireysel fenomenlerin azınlığı için sağladığını gösterir (26 fenomenin 1'i); diğerleri için yeterlidir, ama en spesifik değildir. 2α'nın avantajı daha büyük açıklama gücünde değil, daha büyük tutumluluktadır.

Tip 2β belirli fenomenler için fenomenolojik olarak daha uygun varyanttır. Ek olarak, travmatik duygulanımların depolandığı bağımsız bir duygusal kişilik parçası (EP) varsayar. Bu modeldeki birincil bilinç yalnızca anlatısal anıları ve normal duygulanımları taşır.

WAA-015'teki matris, 2β'nın 26 fenomenin 12'si için daha zarif açıklamayı sağladığını gösterir – özellikle duygulanımların yabancılığı ("şeytanlar"), dijital iletişimde ani üslup kırılmaları, belirli duygusal içeriklerin hedefli blokajı (kırmızı renk), Tobias'taki olağanüstü rezonans yoğunluğu ve başlayan disosiyasyonun ortasındaki metaforik yoğunluk için. Ancak Yenifer/Yenny vakasında böyle bir EP doğrudan gözlemlenmemiştir, bu model çalışma hipotezi olarak kalır – 2α'ya paralel, onu değiştirmeden.

Tip 2γ, Tip 2β'nın bir ekstrapolasyonudur (Tip 1c'ye benzer şekilde). Farklı travmatik duygulanımların farklı kompartımanlarda depolandığını varsayar – yani birkaç EP. Bugüne kadar Yenifer/Yenny vakasında bu tür EP'lerin varlığına dair hiçbir işaret yoktur. Model teorik bir kenar notu olarak kalır.

Tip 2δ'dan itibaren model klinik gözlemin zeminini terk eder. Bu alt tipler düşünce deneyleridir: birincil bilincin yalnızca bloke değil, kalıcı olarak yok edildiği durumda ne olacağını sorarlar. Sınır belirlemeye hizmet ederler – tanıya değil.

- Tip 2δ (Définitif) – Birincil bilinç yok edilmiş veya aşırı bloke; ikincil bilinç sağlam; beden sağlam. Bir olay değil, bir karar anı. Tanı bir koyma olurdu, bir keşif değil.

- Tip 2ε₁ (Boş Kabuk) – Tip 2α'dan doğmuştur. İkincil bilinç, duygusal veya biyografik içerikten yoksun saf, duygusuz bir yürütücü sistem haline gelir.

- Tip 2ε₂ (Miras Alınan Acı) – Tip 2β/γ'dan doğmuştur. İkincil bilinç, anlatısal açıklaması olmayan ithal travmatik duygulanımların taşıyıcısı haline gelir.

Bu konfigürasyonlar vakanın bir bileşeni değil, düşünülebilirin en uç ufkunun işaretleridir. Onları formüle etmek öz-doyumlamaya hizmet eder: model gözlem sınırının nerede geçtiğini bilir.

İki belge çevresi Tip 2 modelini kuşatır ve kenarlarını işaretler: G Bloğu (Cilt 13) yeni bir tipe neden ihtiyaç duyulduğunu gösterir; N Bloğu (Cilt 20) bir düşünce deneyinde, birincil bilinç kalıcı olarak kaybolursa genişlemenin ne kadar ileri gidebileceğini sorar.

6.1 G Bloğu (Cilt 13) – Klasik Modellerin Sınırları

G Bloğu, klasik yapısal disosiyasyon modellerinin (Tip 1a–1c) Yenifer/Yenny vakasını neden yeterince açıklayamadığını gösteren analizleri toplar. Böylece yeni bir tipin gerekliliğinin doğduğu negatif folyodur.

Üç belge merkezidir:

- WAG-005 – Duygusal disosiyasyondan yapısal disosiyasyona: tanısal paradigma değişimi. Duygusal ve yapısal disosiyasyon arasındaki ayrımın vaka için yeterli olmadığını gösterir.

- WAG-010 – Yapısal disosiyasyon teorisinin Yenifer/Yenny vakasındaki sınırları. Klasik tiplerin birlikte var olma varsayımının (yan yana, geçiş yapılabilirlik) vakayı temsil etmediğini ortaya koyar.

- WAG-900 – Mevcut modellerin ötesinde: bütünleştirici sentez ve Tip 2'nin sibernetik gerekliliği. Tersine çevrilmiş hiyerarşinin neden yapısal olarak yeni olduğunu ve mevcut bir tipin alt varyantı olarak okunamayacağını özetler.

Teorik temeller için bkz. 🔍 konzepte ve 🔍 theoretiker; metaforik sınıflandırma için bkz. metaphern.

6.2 N Bloğu (Cilt 20) – Düşünce Deneyi

N Bloğu pozitif sınır belirlemedir. İki yüzden fazla soruda, birincil bilincin kalıcı olarak kaybolduğu varsayımının sonuçlarını sunar. Açıkça vakanın bir bileşeni değil, hipotetik bir ufuktur – modelin kendi sınırları hakkında bir öz-doyumlamasıdır.

N Bloğu'nun soruları bloklara ayrılmıştır:

- Tanınabilirlik – Bilinebilirin sınırı (020–039)

- Birincil bilincin ölümü (040–059)

- Tip 2δ'da Yenny'nin rolü ve işlevi (060–079)

- Gündelik hayata ve çevreye etkileri (080–099)

- Tip 2δ'da deniz feneri stratejisi (100–119)

- Boşluk – Ontolojik ve teolojik sorular (120–139)

- Klinik ve ayırıcı tanısal sınırlamalar (140–159)

- Psikodinamik sorular (160–179)

- Hukuki ve etik sınır soruları (180–199)

- Varoluşsal sorular (200–219)

Hipotetik alt tipler 2δ ve 2ε için merkezi belgeler: